سفر

 

 (ســـفر)

پـرنـده خیـــال مـن ،بـه هـر کــرانـه می رود

چـو مـن غـزل سـراید و به لب ترانه می رود

 

ز بـاغ مهــربان ، دل می گـذرد چـه بـا صــفا

به مرز مهر و عاطفه ، چه عاشقانه می رود

 

اگر رســد ز کوی دل ، دمی صـــدای هلهله

پی طــراوت و صــفا ، به یک بهــانه می رود

 

و گــر صــدای نـالـه ای ، رســـد ز روزن دلم

به سوی آه و دود دل ، چه غمگنانه می رود

 

به کوه و دشت وبام وبر،چوقاصدک سـفرکند

گذر کنـد ز جاده ها ، به سـوی لانه می رود

 

میان شهر عاشـقان ، منم «رهــا» که دائماً

پـرنـده خیــــال مـن ،بـه هـر کــرانـه می رود

 

__________((رها))

 

 

 

 

دلشوره

                                                  

     

((دلشوره))

 

   هم نفسی نیست،

 

         دل بستگی به یغما رفت.

 

                        فانوس در دست،

 

                       در ازدحام تاریک بیکسی،

 

                                     به دنبال فریادرسی،

 

                                              دره های خاموش،

 

                        رویاها را می گردم.

 

       پشت دستم را داغ گذاشتم،

 

                                 تا دل نبندم.

 

       تگرگی سیاه،

 

         از آسمان سرنوشت،

 

                          می­بارد.

 

       و در تنگی سینه،

 

                       دلشوره­ها،

 

                                آرزویم را،

 

                                  مرطوب کرده­اند.

 

________بهروز ((رها))

            

                                                    

غروب

((غروب))

آواز شبي غمـگين‏ ،  از ناي غروب آيد

از كنـج  افق  سـوز  و  آواي  غروب آيد

 

صد شكوه كند اين دل، از داغ  جدائيها

آهي گشد اين دل تا،سيماي غروب آيد

 

چون هق هق تنهايي،با ساز غمي سنگين

در  حجم  سـكوتي  از ، دنياي  غروب  آيد

 

درياي غمي پنهان ، در دشت فراق آخر

با  مـوج  كبودي  از  ،  درياي  غروب آيد

 

من رنج رخي زردم،درقاب سكوتي سرد

تا راز  گلي  خنـدان  ،  همپاي  غروب آيد

 

نقشي كشم از رويش، بر بوم خيال اينك

در  ديده  من  نقشي ، همـتاي  غروب آيد

 

از بند غمش اين دل، مستانه«رها»گردد

بر  پاي  نگاهم  چون  ،  امضاي  غروب آيد

بهروز (رها)

 

 

گريه

 ((گريه))

   گريه كردم با اشك پنهان.

           ناله كردم با آه سوزان.

                   هق هق خسته­ام،

           در سرداب فراق زنداني شد.

   و صداي در بند كشيده­ام،

      در سياه چال انفرادي كينه،

      بوي مرگ را استشمام مي‎‎كند.

      ديگر اشكي نچكيد.

                  چشم هايم،

         كه به دوردست خيره شده بود،

                    به التماس گونه‎‎ام پاسخي نداد.

       ولي من گريه گردم،

              مي­دانم كه گريه گردم.

 

بهروز ــــ رها

 

رنگ شب

اهداف اصلی

 

 

 

           

(رنگ شب)

برسرم امشب هوای کوی توست

درفضای خانه امشب بوی توست

 

بر مشــامم عطـــر گامت ميرسد

اشتياقم آرزوی روی تــوست

 

شوق عشق و همــدلی دارد دلم

تير عشـقم در خم ابروی توست

 

امشبم طرحی دگر دارد ز تو

رنگ شب مفتون رنگ موی توست

 

پر کشد حس نجيبي در فضـا

عاشقی جادوی ناب خوی توست

 

هجر تو آتش کشد اين سينه را

مرهم زخم دلم داروی تـوست

 

شوق ديدارت رهـايم ميكند

چشم دل هر لحظه امشب سوی توست

                                               بهروز ((رها))