دعایم کن

((دعايم كن))

ميان خلوت سـبز نيـاز عشـق دعايم كن

كنار چشمه جوشان راز عشـق دعايم كن

 

تماشا كن چروك دست سـرد التمـاسم را

تـو از اوج طلايي فـراز عشـق دعايم كن

 

قنوتت را بخوان با جنبش خاموش لبهايت

و در آن سجده سرخ نمـازعشق دعايم كن

 

چه زيبا مي زني زخمه به تار مهـربان دل

به پشت پرده لرزان سـاز عشق دعايم كن

 

مسيرتشنه احساس من بازاست و من راهي

چنان باران تو در راه دراز عشـق دعايم كن

 

سرم را مي گذارم روي پاهايت همين حالا

كـه بـا لالايي آرام نـاز عشـق دعـايم كن

 

«رها»كن در فضا عطر دل انگيز محبت را

هميشه با شميم دلنواز عشق دعايم كن

 

________بهروز  رها

بهار آمد

((بهار آمد))

بهـار آمد به سر فكري دگركن

زمستان را دگر از سر به در كن

 

ز شـــهر سـرد فرتوت گذشته

به دنيــاي جواني ها سـفر كن

 

ببين آغاز  فصل رويش عشـق

براي عـاشــقي يكدم خطر كن

 

بر آمد صبح خوبي ها بپـا خيـز

ز خواب خستگي حتما حذر كن

 

سپاه صلح و شادي مي رسد باز

حضــور لشـگر غم بي اثـر كن

 

و مي تابد دگر شمس ســعادت

تو باغ دل از اين پس پرثمر كن

 

عنان سـبز انديشه «رهـا» ساز

بهـار آمد به سر فكري دگر كن

 

1/1/88  _____ ((رها))