باران امید

(باران اميد)

آرزويم را گل آذيـن كــــرده­ام

اسب عشقم را دگر زين كرده­ام

 

دشت دل را من ز باران اميــــد

با لطافت جمله پرچيــن كرده­ام

 

خانه چشــم نيــــاز خســته را

با قدومش عطــــرآگين كرده­ام

 

لحظه سـبز حضـورش را ز شوق

در خيـالم خوب و رنگين كرده­ام

 

انتــظارم را به كف بگرفتـــه­ام

اشــــتياقم را چـو آييـن كرده­ام

 

چـون ز ره آيـد نگار نـازنيــــن

راه جانم را چـه گلچيــن كرده­ام

 

مي­رسد تا من«رها»گردم زغم

كام دل زين مژده شيرين كرده­ام

 

______ بهروز ((رها))

 

گريه

 

((گريه))

  گريه كردم با اشك پنهان.

           ناله كردم با آه سوزان.

                     هق هق خسته­ام،

                     در سرداب فراق زنداني شد.

 

 و صداي در بند كشيده­ام،

    در سياه چال انفرادي كينه،

         بوي مرگ را استشمام مي‎‎كند.

 

  ديگر اشكي نچكيد.

               چشم هايم،

      كه به دوردست خيره شده بود،

             به التماس گونه‎‎ام پاسخي نداد.

 

  ولي من گريه گردم،

         مي­دانم كه گريه گردم

____________((رها))

 

 

کوچه شب

 

                           ((کوچه شب))

   اینک

     در انتظار نور

      از کوچه شب عبور خواهم کرد.

                   و دست در دست شقایق

                                    به دنبال واژه عشق

                                               سفر می کنم.

                        ___________((رها))

  

شعر ماندن

 

((شعر ماندن))

 

ناگهان،

 

ترا در كنارم ديدم،

 

وقتی چشم در چشمم دوختی،

 

وقتی لبهايت را،

 

برای سخن گفتن با من گشودی،

 

 از زندان كالبد خسته­ام،

 

به پرواز در آمدم.

 

وقتی ترانه شوق را،

 

كه فی البداهه از عشق مي­گفتی،

  

بر زبانت جاری ديدم،

 

حس كردم شعر ماندن را،

 

زندگی را لمس كردم،

 

و چه خوب نفس كشيدم.

 

________________((رها))

 

 

 

شعر هجران

((شعر هجران))

هواي ســرد احســاسم پريشــانست

و چشـم شعر هجــرانم چه گريانست

 

ميـان دست گرمت جاي دستم نيست

خـزان ســرد من ديگر زمســتانست

 

ز دشت خون كه تنها از افق ييداست

غـروب  تلخ  بي فـردا  نمــايـانست

 

زلال مـوج لبخنــدت هـويـدا نيست

و حجم شعـر من اينك هـراسـانست

 

قصــيده بي تو پژمرد و غزل افسـرد

حيــات واژه­هـا هم رو به پـايـانست

 

بـراي زخم هجــراني كـه مـن دارم

حضــور يـاد تو همــواره درمـانست

 

سكوت لحظه­هاي من ترك برداشت

و بي رويت «رهـا» سر د گريبانست

 ـــــــــــــ بهروز((رها))