فرياد التماس

  

((فرياد التماس))

يادت رفيق دل شـد ،در حجم بی قراری

با بوی نرگست شـد ، غمـها ز دل فراری

 

جان از شميم نابت ‏، در گوش  دل بخواند

تصنيف راز  بودن ، با  نغـمه ای  بهـاری

 

دسـتم به دامنت شـد ،تا كام دل بر آيد

ای چشـم  احتياجم ، در آســمان ياری

 

چشمم به خون نشيند،ازهجرت اي نگارم

بنشان ز خاك پايت ،بر چشـم من غباری

 

فـرياد التـماسـم  ، از انتـهای غـربت

پيچد ميـان شــهري،از كوچه نـداری

 

ای جايگاه امنم،كي ميكشي ز احسـان

با دست مهربانت ،بـر گرد من حصـاری

 

در دام انتظارت،اينك«رهـا» اسير است

آيا تو می پذيری ، ماننـد من شـكاری؟

     

                           ______بهروز((رها))

  

درد اشتیاق

 

(درد اشتیاق)

آيدگلی كز مقـــــدمش هـــر گوشـــه گلباران شود

وز شــــوق ديدار رخش اشــــكم چنــان باران شود

 

بـا نـام او گــــــيرد جهـــان رنگ صـــــفا و روشــني

چـــون از فــروغ روی او خورشــــيد دل تـابــان شود

 

گـــرچه ز هجـــرانش كنـــون بر چهـره دارم گرد غم

آخر شبی با وصــل او اين چهــــــره ام خندان شود

 

در ســــينه ام از فرقتــــش دارم چو درد اشــــتياق

دردی كه دارم از غمـــــــش با بوی او درمــان شود

 

در انتـــــــظارش دائمـــــــاً چشـــــمم بود در راه او

خوانم دعـــا هــر روز و شب تا غيـبتش پـايان شود

 

يارب ظهـــــــــور حجتت بر عاشــــــقان بنمــا عيان

تا كه ز لطف مقـــــــدمش كار همه آســـــان شود

 

ای منجـــی كل بشـــــر از پــرده ات بيـــرون بيــــا

تا با حضورت اين جهان همچون (رها) شادان شود

     

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ بهروز(رها)

  

 

((آسمان خیال))

((آسمان خیال))    در آئینه چشمهایت،      عکس نگاه من پیداست.        در خاکستر خیال،           آرمانشهر رویاهارا،                  جستجو کردم.         چه زود آمدی،           و چه غریبانه،                   پر کشیدی.            ای کاش،         تنها در خیالم بودی.                ای کاش،                  در ازدحام  کلامت،                          غرق نمیشدم.              اینک به حلقه های،                    خاموش اضطراب،                              سلام میکنم.                        و تنها،     در آسمان خیالت،               به پروازم ادامه خواهم داد.        دیگر غمت را،           فراموش نمی کنم.       هنوز ،     در انتظار صداقت،       دستهای مهربانت هستم،                      تو که تمام شعرم بودی.       و تو ای،      ارمغان خوشبختی،              به سراغم خواهی آمد.        که این،       گواهی دل شکسته،                     ومنتظر من است.    _______________بهروز ((رها))

(ردّ پای انتظار)

 

 

(ردّ پای انتظار)

در حجـــم بيـــتاب دلم يـاد تـو غـوغـا می كــند
گنجـــينه حس مــرا نـام تـو زيبـــــــا می كــند

از متن نـاب خاطـــره شـــعر حضــــورت را دلم
بـا اشــتياق ديدنت مســتانه پيــــدا می كــند

وا كن به سوي شوق من آغوش گـرم عاطـفه
بانگ حضـــورت نازنين چشـم مرا وا می كــند

بـوی غــريب نـرگـست از رد پـای انتــــــــظار
راز وجـود ســبز تـو در ديـده افشــا مي كــند

از پشت اشك لحظه ها چشم نياز خسته ام
درد فـراق سـينه را نـزد تـو انشـــا مي كــند

از انتــــهای حـادثه خيـــــزد غبـــار هجــر تو
شـايد نيـــاز ديدنت بيهوده حاشـا می كــند

انديشــه پاك (رهـــا) ممــــلو ز شـــهد آرزو
عطر وصالت سينه را جانانه شيدا می كـند

___________________((رها

 

 

 

 

 

سفر

 

(ســـفر)

پـرنـده خیـال مـن ،بـه هر کرانه می رود

چو من غزل سراید و به لب ترانه می رود

 

ز باغ مهـربان دل    می گذرد چه با صفا

به مرز مهر و عاطفه، چه عاشقانه می رود

 

اگر رســد ز کوی دل ، دمی صدای هلهله

پی طــراوت و صـفا ، به یک بهانه می رود

 

و گــر صدای ناله ای ، رسد ز روزن دلم

به سوی آه و دود دل ، چه غمگنانه می رود

 

به کوه و دشت وبام وبر،چوقاصدک سـفرکند

گذر کنـد ز جاده ها ، به سـوی لانه می رود

 

میان شهر عاشـقان ، منم «رهــا» که دائماً

پـرنـده خیـال مـن ،بـه هـر کـرانه می رود

 

________________((رها))

 

__._,_.___