تبليغاتX
انتظار
در امتداد نگاهم به خانه می آیی...ز انتهای افق عاشقانه می آیی
 (دل پير)

 

(دل پير)

وصف تو در حريم اين،غزل عيان نمي­شود

مانده به لب سخن ز تو، ولي بيان نمي­شود

 

پر شده ظرف شـوق من ، ز بيكران واژه­ها

گفتن واژه­اي ز تو ، به هر زبان نمي­شــود

 

نقش ترا كشانده­ام ، ميـان حجم اين غزل

لذت درك نقش تو، كشان كشان نمي­شود

 

از سر شب نشـسته­ام،براي خلق جمله­اي

منتظرم رســد سحر،ولي اذان نمي­شـود

 

هرچه كلام تازه را،كشيده ام به دام شعر

اين دل پيــر منتظر ،چرا جوان نمي­شـود

 

گرچه تمام اين­غزل،حكايت از وجودتوست

حس رضـايتم ولي ،ز عمق جان نمي­شود

 

شيشه عمر تو«رها»،شكسته پاي انتظار

آخر كار عاشــقي ، جدا ز آْن نمي­شـــود

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ((رها))

 

              

|+| نوشته شده توسط بهروز قاسمی (رها) در یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387  |
 بزم حصور

ميلاد با سعادت منجي عالم بشريت مهدي موعود مبــــــــــارك 

     

 

(بزم حضور)

در هـوای انتـظارت می زنم پـر نازنین

بر سـرایت تا نهایت می زنم در نازنین

 

در فضای دلنشین بـزم دلچسب حضور

جام شوق دیدنت را می کشم سر نازنین

 

می روم تا انتـــهای خط عشـق انتظار

تـا نشینم از فـراقت کنج سـنگر نازنین

 

از خیابان وصالت بگـذرم چون سایه ای

تـا نشان یابم ز روی ماهت آخـر نازنین

 

خاک پایت را که بوی سیب شیرین می دهد

چون تبرّک می نهم بر سینه و سر نازنین

 

گم نشد هرگـز تبـسّم از لبـم با نام تو

یاد تو کرده بپــا در سینه محشر نازنین

 

می سـپارم انتظارم را به دست لحظه ها

از اسارت تا رهــایی می زنم سـر نازنین

 

_______________((رها))

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 
|+| نوشته شده توسط بهروز قاسمی (رها) در شنبه نوزدهم مرداد 1387  |
 ((خون خدا))

 

میلاد باسعادت اختران تابان آسمان

 ولایت و امامت مبارک باد

 

 

((خون خدا))

اميــد جان رسيد و مژده عشـق و صفا آمد

ســرود مهـرباني ، نغمه و شــور و نـوا آمد

 

دميده شمس زيبـــايي، ز بطن كوثر سرمد

ز دامـان محبت ، اســوه مهــر و وفـا آمـد

 

شكفته­غنچه­اي­شاداب­وزيبا،چون­مهي­تابان

زخوان نعمت يزدان،همه لطف وعطا آمد

 

ميــان قـاب احسـاسم ، نشسته لذت شادي

به كام قلب بيمارم،طپش همچون شفاآمد

 

گلي رويد ز شوق دل، كنار بركه چشمم

گلستان شدهمه چشمم،بهاري جانفزا آمد

 

زخون­پاك احمدشد،گل­شاداب­ماسيراب

شگفتا خلقتي زيبا ، از اين جد و نيــا آمد

 

ز پيوند علي و فاطمه ، خنـدان شده عالم

از اين تلفيق جانانه ، كنـون نور خدا آمد

 

خوشا تفسير ايثارو جوانمردي،نمايان شد

كه از بـدو تـولد ، بـوي نـاب كـربلا آمد

 

حسين سرچشمه عشق الهي ، مظهر ايمان

همـان ويـرانگر ظلم و ستم در نيـنوا آمد

 

همانكه­پرچم­رزم­وشجاعت­رابه­كف­گيرد

همان­سالاردشت­خون،همان­خون­خداآمد

 

همانكه مهدي مولا،به راهش منتقم باشد

حسـين آن نـاهي منكر، وصي­الانبيا آمد

 

حسين معناي ايمـان و نمـاز و ذكر يا الله

غرور شـيعيان اينك ، ز عرش كبريا آمد

 

فضاي­كلبه جانم،پرازعطري­دل­انگيزاست

كه بوي جنت­الماوا،از اين شعر«رها»آمد

 

______ (رها)

|+| نوشته شده توسط بهروز قاسمی (رها) در جمعه یازدهم مرداد 1387  |
 مبعث

عيد مبعث سرور كائنات و گل سرسبد خلقت مبارك باد 

((مبعث))

شكفــته غنــچه ديـن در دل غـــــار

ز كــوه نـور آيـد عطــــــر گلــــزار

گل­افشــان شــد همه دشت و بيابان

شكـــــوفـه ســر زده از بـام و ديـوار

رســــيده مــوسـم انگيـــــــزشي نـو

شـــــنود گفــــته­هــاي نـاب دلــدار

محــمد در حـرا مبعــوث حـق شــد

ز ســيمايش نبـــوت شـــد پـديـدار

بـه عيـد مبعثـش شـوري بپــا كن

ز  رنج  و  غم دگـر خود را«رها» كن

 

حـرا درانتــــظار انقــــــــلاب است

دگر وقت شكست ديو خواب است

پي راز و نيــــــــــــازهـاي شـــبانه

محــمد ســينه­اش پـر التـهاب است

ميــان قـوم جهـل و كفـر و الحـــاد

هم اينك موعـد يك انتخاب است

بـه پـايـان آمــده عمـــر جهــــالت

اوان پويش و و وقت صـواب است

ز كـوه آمـد نـدا اقــرأ محــــــــمد

زمـان بعثت و روز خطـــــاب است

بـه عيـد مبعثـش شـوري بپــا كن

ز  رنج  و  غم دگـر خود را«رها» كن

 

 

 

زمــان بعثت فـردي اميـــــــن است

كسي كـه در رسـالت بهتــرين است

نـدا آمـد ز حـق ســـــوي محـــــمد

همـو كـه صــاحب علم­اليقــين است

خطــاب آمـد بـه احمــد از دل كـوه

بخــوان اقـرأ ،كنـون آغاز دين است

بخــوان بـا نـام رب خـــالـــق خـود

بخــوان بـا نـام او كه بي قـرين است

بـه نـام خــــالـق ارض و ســـماوات

بـه نـام او كـه رب­العــــالمـين است

بـه عيـد مبعثـش شـوري بپــا كن

ز  رنج  و  غم دگـر خود را«رها» كن

 

محـــمد خـاتم پيغــــــمبران شـــد

محـــمد بهتــرين خلق جهــان شـد

گــرفته از خــدا امــر رســـــــالت

كـزو قــرآن و عتـرت جاودان شـد

محـــمد صــاحب لطف و كـرامت

كه اعجــازش كتـاب آســمان شـد

چهــل از عمــر نـاب او گـذر كـرد

كـه مبعــوث خـداونـد جهــان شـد

بـه جنبش پـرچم اســــلام احمــــد

به دوش مهــدي صـاحب زمان شـد

بـه عيــد مبعثـش شـوري بپــا كن

ز  رنج  و  غم دگـر خود را«رها» كن

 

((رها))-----------

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 
|+| نوشته شده توسط بهروز قاسمی (رها) در دوشنبه هفتم مرداد 1387  |
 «دشت اضطراب»
 

 

 

 
    

 
   

«دشت اضطراب»

  دل تنگیهایم را،

     برای که بگویم؟

 

      حالا که آرزوهایم،

                 روی لبه تیغ،

                              رِژه می­روند.

 

  

      لبخند پوست موز زیر پاهایم،

                       سنگینی می­کند.

 

            من سفسطه ابرها را،

                              حس می­کنم.

 

 

           گیسوان بریده سر نوشت،

                        مرثیه بلند باران را،

                                          می­خوانند.

 

 

        دشت اضطراب،

              پر از نخل تشنه است،

               و ساقه­های ریواس خم شده­اند.

 

 

 

      نفسی از ته دل کشیدم،

                             و برای تو،

                                  که بر صندلی،

                                        خوشبختی نشسته­ای،

                                   غزل فانوسهای خاموش را زمزمه کردم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ((رها))

__._,_.___

 

|+| نوشته شده توسط بهروز قاسمی (رها) در جمعه چهارم مرداد 1387  |
 
 
بالا