غروب

 

              

((غروب))

آواز شبی غمــگين‏ ،  از نای غــروب آيـد

از كنـج افـق  ســــوز و آوای غروب آيـد

 

صـد شـكوه كند ايـن دل ، از داغ جدائيها

آهی کشد ايـن دل تـا،سيمای غروب آيـد

 

چون هق هق تنهايی،با ساز غمی سنگين

در حجم سـكوتی از، دنيـای غـروب آيـد

 

دريـای غمی پنهان ، در دشت فـراق آخر

بـا مـوج  كبودی از ، دريـای  غروب آيـد

 

من رنج رخی زردم ، درقـاب سـكوتی سرد

تـا راز گلي خنــدان ، همـپای غـروب آيد

 

نقشی كشم از رويش، بر بوم خيـال اينك

در ديـده مـن نقشی ، همـتای غروب آيـد

 

از بنــد غمش ايـن دل، مستانه«رها»گردد

بر پای نگاهم  چون ، امضای  غروب آيـد

 

______ (رها)

(نشان هجر)

 

 

 

 (نشان هجر)

هوای شهر دلم چون،زغصه دلگیر است

بـه انتظار نگاهت ، دلم ز غم پیــر است

 

ز بسکه چشـم دلم شـد، به راه تو گریان

بـرای دیـدن رویت، دلم زمین گیر است

 

ز تاب طرّه ات ای جان، دلم شود بی تاب

به دام زلف سیاهت ، دلم به زنجیر است

 

اگـرچه از غم هجرت ، حـزینم و خسـته

حدیث ناله این دل،چه جای تفسیر است

 

شکــسته ام ز فراقت ، بیـا تویی مـرهم

نشان هجر تو بر دل،چو زخم شمشیر است

 

ز کی نشـان تو پرسـم؟ کجـا تـرا یابم؟

دگــر نمــانده توانی ، بیا بیا دیـر است

 

شـوم ز غم «رهـا» من ، اگر تـرا بینم

که کیمیای نگاهت ،مرا چو اکسیر است

 

_____________((رهـا))

 

 

 

 

«دستی از آينه»

 

                    «دستی از آينه»

        وقتي غبار را،                  

                  از روی آينه،

                           پاك ميكردم،

          دستی از آينه،

                    بيرون آمد،

                            و چهره­ام را،

                                    نوازش كرد.

                                                          ----((رها))

 

 

 

 

 

رقص پروانه

 

 

میلاد باسعادت بانوی آب و آیینه مبارک باد

((رقص پروانه)) چو آمد فاطمه دنيــا ، شب هـر شيـعه تابان شـد خزان طي شد ز ميلادش، دگر فصـل بهـاران شـد   سپـيده سـر زد و دنيـا، ز شـعري از سحـر ممـلو شكـوه رقص پـروانـه ، بـه بـاغ گل نمــايـان شـد   بـه دشت تـار شب ريـزد ، سـتاره چشمك شـادي و چشــم آســمان دل ، ز شـادي غرق باران شـد   به برگ جان هرعاشــق ، نشـسته شبـنم احســاس از اين ميـلاد فرخنـده،جهان مست و غزلخوان شد   شكــوفا شـــد ز لطف حـق ، معطر غنچه­اي ديگر سراسر خانه احمد ، از اين مـولد گل افشـان شـد   تبســـم ســـرزده آمـد ، ز حجــم اتفــــاقی نـاب حضــور خنــده بـر لبها ، دوباره شيعه خنـدان شد   چـو آمـد  مظهـــر عفت ، همــان گلـواژه خلقت همــان ام ابيــهايي ، كه او بـانـوي دوران شــــد   فلك از شوق ميـلادش ، فرو آورده سـر بـر خاك عطا شـد كـوثر سـرمد ، اوان شــكر يـزدان شـد   ســــرود تهنـيت آيـد ، ز درگاه خـــداونــــدي «رها» شد غرقه در شادي ،سراي دل فروزان شد ____________________((رها))