تبليغاتX
انتظار
در امتداد نگاهم به خانه می آیی...ز انتهای افق عاشقانه می آیی
 تالار خیال

 

«تالار خیال»

               در تالار خیال،

                       روی نیمکت احساس،

                                             نشسته­ام.

 

               در انتظار نفسهایت،

                           ساعت بزرگ دیواری،

                                         که تحمل توقف ندارد،

                                                        مرا همراهی می­کند.

 

                     گرمای دل انگیز دستت را،

                                             بر شانه هایم ،

                                                          حس کردم.

 

                       و در آسمان،

                                آبی چشمانت،

                                       چون پرستویی،

                                                     سبکبال،

                                                          به پرواز در آمدم.

 

 

 
|+| نوشته شده توسط بهروز قاسمی (رها) در یکشنبه پنجم خرداد 1387  |
 
 
بالا