بهار که بیاید

 

ميلاد با سعادت ختمي مرتبت،

 

 حضرت محمد (ص)

 

 و رئيس مذهب شيعه

 

 حضرت امام جعفر صادق (ع)

 

همراه با

 

عيد نوروز بر شما مبارك

 

 

«بهار که بیاید»

 

     بهار که بیاید،

 

 

                  پرنده مهاجرم،

 

 

                                باز می گردد.

 

  

 

                      بهار که بیاید،

 

 

                                   افق،

 

 

                                      رنگ بازگشت،

 

 

                                               به خود می گیرد.

 

 

  

                             پرنده ام ،

 

 

                                            از افق می آید.

 

    

غم

 

 

 

(غم)

من و غروب و غم ، تو طعم مهربان

 

من و دل غمـين ، تـو و صفای جان

 

 

تـو و همه سکوت ، شـکفته بـر لبت

 

من و صدای غم ، به کنج شب نهان

 

 

من و غمت کنــون ، به غربتی اسير

 

تو چون پـرنـده ای ، ميـان آسـمان

 

 

کنــار شهـر غم ، نشـسته­ام غمين

 

بـه زيــر چــادر ســــياه مردگان

 

 

تـو و شــــــکفتن تـرنم نســيم

 

من و سرود غم ، ز گــوشـه زمـان

 

 

من و شکـست دل ، تـو و همه غرور

 

منم چـو ذرّه­ای ، تـو دشت بيــکران

 

 

تـو  و مـه و سحر ، من و غم و فراق

 

«رهــا» شوم اگر ، رسـد ز تو نشـان

                      

                               بهروز ((رها))

 

((عمـر دقـايـق))

((عمـر دقـايـق)) در عبــور از كوچه هاي بي قرار چشمه اي سازد به چشمم ياد يار   در مسـير لحظه هـاي اضطراب مي شــود مـوج نگاهم رهسـپار   چشــم شـمع منتـظر مانـد به در تا به سـر آيـد دگر شـبهاي تـار   هـر چـه از عمـر دقـايـق بگـذرد حس شـود در عمق جانم انتـظار   بـوي بـاران خورده خاك رهش آيـد از كنـج غـروبي پـر غبــار   فصل هجرانش به پايان مي­رسد از افـق آيـد همـي بـوي بهــار   غربت تلخ «رهــا» آخر شــود در حضــــور جلـــوه روي نگار  _______((رها))