|

(چشـم افـق)
در جـاده هـای مـه آلــود انتــــــظار
من مانده ام با دلی تنگ و بی قرار
بـا آیـه هـای عـاشـــــقانه می روم
از کــوچه زمســـــتان در پی بهـــار
تصـــــــویر کـــــاج کهنــــــسال آرزو
در قـاب چشـــم افـق مـانـده یادگار
آن ســوگلی با همه مهــربانی اش
آیـد ز مـــــرز غـزلهــــای مـانـدگار
او می رسد کنون با خنده های ناب
از پلــــکان طــــــــلایی افتــــــــخار
با واژه های زلال سپــــید عشـــــق
از پشت قلــــه غیبت رســـــد نگار
در مخمل سـبز سحر شود «رهــا»
این قامت دریـا که گشته رهسـپار
__________________((رهـا))

|