((خدا حافظ))

از جمع خـوبـان می­روم ، دیگر خدا حافظ

از نـزد یـاران می­روم ، دیگـــر خـدا حافـظ

جـا مـانـده دل در خاطراتی خوب و رویایی

اینک پریشـان می­روم ، دیگـر خـدا حافـظ

از کـوچـه­ای آمیــــزه  بـا بـوی شـــقایقها

با قلب سوزان می­روم ، دیگر خـدا حافـظ

در قـاب چشـمانم نشــیند عکـس یـارانم

با چشم گریان می­روم ، دیگر خدا حافـظ

اینـک چـو ابـری شــد هـوای آسـمان دل

من زیـر بـاران می­روم ، دیگـر خـدا حافـظ

با سیـنه­ای مملو ز یـاد و خاطراتی خوش

غمگین و نالان می­روم ، دیگر خـدا حافظ

سوزد «رهـا» از آتشی کین فرقت افروزد

دردا که اینسان می­روم ، دیگر خدا حافظ

بهروز ((رها))

(آينـه)

آينــه آرزوش اينـه تـوی چشــمات بشينه

گل بوسـه­هـای عشــقو روي لبهات بچينه

آينـــه بـازم هوای تـرو داره بـه ســـرش

خودشو مي­خواد از اين پس تو نگاهت ببينه

آينــــــه دلش بـرای ديـدنت پـر مي­زنـه

توی قاب خسته­اش به هر طرف سر مي­زنه

وقتی بوی نفســات می­پيچه باز توی خونه

آينـه هی خودشــو اين در و اون در مي­زنه

وقتی باد سحری می­پيچه تو رنگ شــراب

آينـه دلش مي­گيره مي­خوره هی پيچ وتاب

شــونه باد و به دستـش مي­گيـره يواشکی

تـا کـه شــونه بکشه موهاتو با حال خراب

دوباره پروانه­هـا ميــان مي­شينن رو سـرت

دوباره پـرســــتوها پـر مي­زنن دور و برت

تو مث غنچه گل واميشـی و مي­خنـدی باز

من دوباره مي­شينم تو کنج چـارچـوب درت

بهروز رها