حضوري بي نشاني

 

ایام شهادت بانوی دوعالم حضرت فاطمه زهرا(س) بر شما تسلیت باد

 

((حضوري بي نشاني))

در ســكوتي تلخ و غمگيـن وسـياه

ناشكفته غنچه­اي پـژمـرده شــــد

 

در فضايي سخت و جانفرسا و تنگ

از فشـــاري پشت در آزرده شـــد

 

بـرگ گل در التـــــهابي جـانگداز

پاي غـربت از جفــا افســرده شـد

 

گل دلش از جـور نـامـردان گـرفت

بس كه نامـردي دگر بي پرده شــد

 

ساقه اي بشكست و گل آخر خمـيد

باغبـــان از از داغ او دلمـــرده شد

 

در شبي خاموش و خلوت سوي حق

تا حضــوري بي نشـاني برده شــد

 

غـرق حجمي از غم و اندوه و اشك

هم «رها» هم شعر او سرخورده شد

 

_____________((رها))

 

با سپاس از حضور سبزتون

 

چشـم افـق

 

  

(چشـم افـق)

در جـاده هـای مـه آلـود انتظار

من مانده­ام با دلی تنگ و بی­قرار

 

بـا آیه هـای عـاشـقانه می روم

از کــوچه زمســـتان در پی بهار

 

تصــــویر کـاج کهنــسال آرزو

در قـاب چشم افـق مـانده یادگار

 

آن ســوگلی با همه مهـربانی اش

آیـد  ز  مـرز غـزلهـای مـانـدگار

 

او می رسد کنون با خنده های ناب

از پلــــکان طـــــلایی افتــخار

 

با واژه های زلال سپید عشــــق

از پشت قلــــه غیبت رســـد نگار

 

در مخمل سـبز سحر شود «رهــا»

این قامت دریا که گشته رهسـپار

 

___________((رهـا))

 

 

خاکستر رویاها

 

«خاکستر رویاها»

شب هنگام،

در کوچه رویاها،

ترانه بادهای مهاجر را،

زمزمه می­كردم.

و به آینده در غبار مانده،

فکر می­كردم.

 

 

ناگهان،

چه زود دیر شد.

شاه پرکها از نردبان ماه،

بالا می رفتند.

و من غرق دریای اضطراب،

خاکستر رویاها را،

که در دستمال سفیدم،

بسته بودم،

به دست باد می­سپردم.

 

 

تراژدی شب رو به پایان بود.

 

 

ومن،

به آن سوی آُسمان در پرواز.

 

 

_________((رها))

 

با سپاس از حضور سبزتون

 

سفر

               (ســـفر)

پـرنـده خیـــال مـن ،بـه هـر کــرانـه می رود

چـو مـن غـزل سـراید و به لب ترانه می رود

 

ز بـاغ مهــربان دل  می گـذرد چـه بـا صــفا

به مرز مهر و عاطفه ، چه عاشقانه می رود

 

اگر رســد ز کوی دل ، دمی صـــدای هلهله

پی طــراوت و صــفا ، به یک بهــانه می رود

 

و گــر صــدای نـالـه ای ، رســـد ز روزن دلم

به سوی آه و دود دل ، چه غمگنانه می رود

 

به کوه و دشت وبام وبر،چوقاصدک سـفرکند

گذر کنـد ز جاده ها ، به سـوی لانه می رود

 

میان شهر عاشـقان ، منم «رهــا» که دائماً

پـرنـده خیــــال مـن ،بـه هـر کــرانـه می رود

 

________________((رها))

با سپاس از حضور سبزتون

موج تبسم

 

	(موج تبسم) آخر شبی می آيد و صبرم به پايان می رسد آن يوسف گل پيرهن،آخر به کنعان می رسد   يك شب که از هجران او،سرگرم آه و ناله ام موج تبسم بر لبش ، با روی خندان می رسد   آن دم که ظلم و بـوی غم،جان را به لب می آورد غمخوارمن می آيد و لطفی ز جانان می رسد   وقتی که بيداد و ستم، چادر کشد بر صبح ما از پشت کوه غيبتش،خورشيد تابان می رسد   محبوب من آيد ز ره ، وز بوی ناب نرگسـش هم بر مشام جان ما،عطر گلستان  می رسد   طوفان خشم منتظر،از کوی عشـق و انتـقام با ذوالفقار حيدری،چون تک سواران می رسد   چشم انتظار مقدمش،تا پای جان ماند «رها» چون عاقبت دامن کشان يارم شــتابان می رسد   ___________________((رها))

 

عمـر دقـايـق

 

 

 
    
  
 

((عمـر دقـايـق))

در عبــور از كوچه هاي بي قرار

چشمه اي سازد به چشمم ياد يار

 

در مسـير لحظه هـاي اضطراب

مي شــود مـوج نگاهم رهسـپار

 

چشــم شـمع منتـظر مانـد به در

تا به سـر آيـد دگر شـبهاي تـار

 

هـر چـه از عمـر دقـايـق بگـذرد

حس شـود در عمق جانم انتـظار

 

بـوي بـاران خورده خاك رهش

آيـد از كنـج غـروبي پـر غبــار

 

فصل هجرانش به پايان مي­رسد

از افـق آيـد همـي بـوي بهــار

 

غربت تلخ «رهــا» آخر شــود

در حضــــور جلـــوه روي نگار

 

_______((رها))

 
   

 

 

 

جستچو

 

جستجو

در پی گمگشـته خويشـم هنــوز

از ميــان کـوچـه های انتـــظار

 

مـانده ام در جستـجوی يـار خود

با دلی محــزون و قلبی بی قـرار

 

ميــرسـد آنی طنيـني پر طپــش

چون صدای پاي اسبی تک سوار

 

من چنـان پروانه ای مشـتاق درد

شمع يـادش را گرفتـم در کنــار

 

از حصــار خسته بيـرون می زنم

ميـــروم پيـــدا کنم کـوی نگار

 

بی حضورش لحظه هايم درسکون

غنـچه ای نشـکفته محتاج بهــار

 

تا ز قيــد هجــر او گردم ((رهـا))

جويم او را من به هر کوی و ديار

 

_________((رها))

 

 

 

بهار که بیاید

 

ميلاد با سعادت ختمي مرتبت،

 

 حضرت محمد (ص)

 

 و رئيس مذهب شيعه

 

 حضرت امام جعفر صادق (ع)

 

همراه با

 

عيد نوروز بر شما مبارك

 

 

«بهار که بیاید»

 

     بهار که بیاید،

 

 

                  پرنده مهاجرم،

 

 

                                باز می گردد.

 

  

 

                      بهار که بیاید،

 

 

                                   افق،

 

 

                                      رنگ بازگشت،

 

 

                                               به خود می گیرد.

 

 

  

                             پرنده ام ،

 

 

                                            از افق می آید.

 

    

غم

 

 

 

(غم)

من و غروب و غم ، تو طعم مهربان

 

من و دل غمـين ، تـو و صفای جان

 

 

تـو و همه سکوت ، شـکفته بـر لبت

 

من و صدای غم ، به کنج شب نهان

 

 

من و غمت کنــون ، به غربتی اسير

 

تو چون پـرنـده ای ، ميـان آسـمان

 

 

کنــار شهـر غم ، نشـسته­ام غمين

 

بـه زيــر چــادر ســــياه مردگان

 

 

تـو و شــــــکفتن تـرنم نســيم

 

من و سرود غم ، ز گــوشـه زمـان

 

 

من و شکـست دل ، تـو و همه غرور

 

منم چـو ذرّه­ای ، تـو دشت بيــکران

 

 

تـو  و مـه و سحر ، من و غم و فراق

 

«رهــا» شوم اگر ، رسـد ز تو نشـان

                      

                               بهروز ((رها))

 

((عمـر دقـايـق))

((عمـر دقـايـق)) در عبــور از كوچه هاي بي قرار چشمه اي سازد به چشمم ياد يار   در مسـير لحظه هـاي اضطراب مي شــود مـوج نگاهم رهسـپار   چشــم شـمع منتـظر مانـد به در تا به سـر آيـد دگر شـبهاي تـار   هـر چـه از عمـر دقـايـق بگـذرد حس شـود در عمق جانم انتـظار   بـوي بـاران خورده خاك رهش آيـد از كنـج غـروبي پـر غبــار   فصل هجرانش به پايان مي­رسد از افـق آيـد همـي بـوي بهــار   غربت تلخ «رهــا» آخر شــود در حضــــور جلـــوه روي نگار  _______((رها))